Running from camera

We doen het hoofdstuk ‘beweging’ op fotografiecursus. Moeilijk, maar ontzettend leuk. En in het kader van beweging vastleggen, heb ik bij gebrek aan een model mezelf maar op de foto gezet!

De supermarkt is je vriend

Hee, ik ben het, de grootste fan van de OV Chip kaart. Heerlijk idee, nooit meer strippenkaarten kopen. Werkt goed, ik blij.

Maar.

Om dat ding geschikt te krijgen voor de trein ben ik nu toch al zeker anderhalve maand bezig. In het begin was het nog wel makkelijk, bestelling aanvragen, bestelling ophalen. Beetje veel rompslomp maar ach, zo nu en dan ben ik nog wel eens op het station. Dus uiteindelijk had ik  mijn voordeelurenabonnement erop gezet en wilde ik ook wel eens chippen in de trein.

Alleen, saldotechnisch gezien ben ik niet heel handig, dus ik wilde eerst het  automatisch opwaarderen erop zetten. Netjes online aangevraagd, 1 eurocent betaald aan TransLinkSystems voor de moeite en op naar het station om de bestelling te activeren. Nou, wat denk je? Geen bestelling natuurlijk!

Argh.

Blijkt nu – wanneer in Google mag geloven – dat ik letterlijk drie stappen opzij had moeten zetten naar de AH ToGo, want de NS automaten voor de trein, waar je het allemaal voor doet, op station Utrecht Centraal notabene, niet een heel kleintje dus, kunnen dat type bestelling niet aan. En de Albert Heijn wel. De bloody supermarkt kan het wel. En de NS niet.

Echt.

Het is wit!

Het was bar koud, maar ik moest toch echt even de deur uit. Een echte winter!

Ketelmannetjes

Omdat de moederhaard vorig jaar vaak veel herrie maakte, hadden we besloten om hem dit jaar eerst te laten controleren voordat we hem aanstaken om lekker warm de winter in te gaan. Dat bleek nog best lastig, want de monteur van Eneco die kwam kijken, kwam ook alleen maar kijken en deed niet aan schoonmaken. Daarvoor moest je eerst een onderhoudscontract afsluiten. Prima. Gelukkig deed hij wel alvast de kachel aan. Of wij wel de kachel wilden uitzetten een dag voordat de onderhoudsmonteur kwam. Prima.

De tweede monteur van Eneco kwam een week later. Hij haalde de kap van de moederhaard en toen begon de ellende. Hij maakte afkeurende geluidjes in de trant van “dit heb ik nog nooit meegemaakt” en “dit kan echt niet meer” en vertelde me dat de moederhaard van binnen compleet kapot gebrand was en nooit meer aan mocht. Iets met koolstofmonoxide, zuurstofgebrek en levensgevaarlijk. Dus ik zeg nog “dat vorige mannetje van jullie deed hem gewoon aan”, maar hij raadde het me ter zeerste af om dat ding nog te gebruiken.

En daar zit je dan, met zo’n death trap midden in de woonkamer.

Toen kwam de derde monteur van Eneco langs om een offerte te maken voor een HR-ketel. Dat doen ze ter plekke aan de hand van een soort invullijstje. Prima. Een ketel op de eerste verdieping zonder doortrekken naar de badkamer (dus alleen het verwarmingdeel van de ketel gebruiken) kost 3500 euro. Niet prima. En alsof dat al niet erg genoeg was, hadden ze ook nog een planningsprobleem. “Ja dat plaatsen, dat wordt toch wel derde week december, eerste week januari.” Helemaal niet prima. Het is nu al veel te koud naar mijn zin!

Vergeet die Eneco, op zoek naar een ander mannetje dus.

Ketelmannetjes die niet voor een miljoenenbedrijf werken blijken echter een vreemd soort volk. Zo spreken ze bijvoorbeeld op achterlijke tijden af zodat jij onmenselijk vroeg op staat, maar komen vervolgens een uur later. En ze hebben allemaal verschillende plannetjes over hoe we het probleem moeten oplossen. Buizen onder de vloer, buizen boven het plafond, ketel in een kast, ketel in de badkamer, wel warm water doortrekken, niet warm water doortrekken, afvoerbuis op de riolering aansluiten, afvoerbuis op een regenpijp aansluiten, iets met 15 milimeter en 22 milimeter, wel een extra radiator, nergens voor nodig, zo’n extra radioator, en een normale, klok- of draadloze thermostaat, enzovoorts. En ze drinken allemaal koffie met melk en suiker, maar dat terzijde.

Ik ben hoe dan ook echt reuze benieuwd naar de verschillende offertes die we volgende week gaan krijgen. Het enige echte voordeel dat ze namelijk hebben, is dat ze allemaal veel eerder kunnen dan die suffe Eneco. Zoals mijn huidige favoriete mannetje (ik ken punten toe aan outfit, gedrag ten opzichte van de vrouw in huis – ik ben niet dom, je hoeft me niet te negeren – en slimmigheidjes) namelijk zei: “Mevrouwtje, voordat die man met die witte baard er is, is het hier weer warm”.

Prima!

Cursus fotografie – deel II

Les twee was alweer vorige week, maar ik heb het zo druk gehad met werk en alles dat ik er helemaal niet aan toe gekomen ben er iets over te vertellen. Het was een pittige les, over diafragma’s en sluitertijden, altijd iets waar ik moeite mee heb gehad. Maar ik snap het (enigszins), dus nu is het een kwestie van uit mijn hoofd leren.

Over mijn plaatjes was de fotograaf wel tevreden, alleen kreeg ik er flink van langs over de afdrukkwaliteit. Nou was ik daar zelf ook niet erg blij mee dus ben ik nu een aantal andere printservices aan het uitproberen. Online zien ze er gelukkig wel goed uit. Oordeel zelf maar!


Om in de juiste sfeer te blijven, ben ik in de tussentijd ben ik naar Zoom Experience geweest. De bedoeling was om een statief te kopen, maar het was zo gruwelijk druk, dat dat er niet van gekomen is. In plaats daarvan hebben we een aantal portfolio reviews bijgewoond, hartstikke leuk om te kijken wat anderen ervan bakken en wat de ‘professionals’ daarvan vinden!

En aangezien dat statief er toch van moest komen, heb ik er bij thuiskomst snel een online gekocht zodat ik daar nu mee aan de slag kan. Van de week is hij bezorgd, dus binnenkort de resultaten!

Cursus fotografie – deel I

Vandaag had ik mijn eerste ‘les’ van de basiscursus fotografie! Van tevoren werd ik toch wel stiekem wat zenuwachtig, want je moest een foto meenemen waar je zelf best blij mee was. Drama, drama. Een half uur voor ik weg moest heb ik uiteindelijk gekozen en na wat geklooi met de printer snel mijn spullen gepakt en gegaan! Op cursus bleek het gelukkig de andere cursisten ook niet meegevallen om te kiezen want iedereen had zoiets van ‘Ja, ik vind hem mooi, maar twijfel, twijfel’. Eentje had er zelfs de hele zomer over nagedacht.

Nou, ik niet. Komt ie.

[klikerdeklik voor de grotere foto op Flickr]

We kregen eerst een uurtje theorie en daarna gingen we gezellig de foto’s bekijken. Er zaten echt super mooie exemplaren bij…dus net toen de moed me in de schoenen begon te zinken en ik klaar stond om weg te rennen kwam mijne aan de beurt… Ze vonden hem tof! Ik was dan ook de enige was met een volledig plaatje en geen close-up. Het was net een ansichtkaart vonden ze *grijns*. Dat geeft me moed voor de volgende keer, want het is tijd voor de opdracht. Wordt vervolgd dus!

Niet goed? Misschien geld terug. Misschien ook niet.

Omdat ik niet goed ben, krijg ik dit jaar zowaar de compensatie eigen risico vergoeding van het CAK. Vijftig hele euro’s die ik natuurlijk niet aan medicatie ga besteden maar aan een avond met bier. Zo. Dat zal ze leren. Ik slik immers precies dezelfde medicatie als vorig jaar en het jaar ervoor, maar toen kreeg ik niets vergoed. Omdat de vergoeding met ontzettende terugwerkende kracht werkt. In 2009 krijg je toeslag als je je suf slikte in 2008 en 2007. En in 2008 kreeg je hem dus wanneer je dat deed in 2007 en 2006. In 2006 redde ik het slikquotum op een pil of tien na niet. Raar.

Wie ook best over de brug mag komen is Unive. Ik heb een fijne claim ingediend via mijn reisverzekering voor de toestanden op Gozo. Ondanks dat ze ons wel geloven (vriendje is immers allang uitbetaald), blijven ze bij mij zeuren over een politierapport. Eerst zouden zij het zelf regelen, hadden we afgesproken op het regiokantoor. Toen kreeg ik echter een brief dat ik het zelf moest doen. Op mijn e-mail werd drie dagen niet geantwoord. Dan maar weer bellen. “Sorry, sorry mevrouw, u hoeft niets te doen, dat doen wij” zei het meneertje aan de telefoon. Prima. Tot ik een dag later alsnog een antwoord op mijn e-mail kreeg. Nee, toch zelf doen. Afgelopen vrijdag weer gemaild. Nog steeds geen antwoord. Duurt lang.

(Ondertussen heb ik dan toch maar contact gezocht met de Police Force Malta. Maar die hebben maar 1 computer denk ik, dus dat is inmiddels ook al een lang slepend drama aan het worden. Waarom nou toch?)

(Trouwens, als Unive ooit uitbetaald, ga ik meteen bij ze weg. Wat zijn dit voor praktijken?)

Duizend-en-een dingen

Sorry, ik post echt veel te weinig. Maar goed, het leven gaat zo zijn gangetje en bloggen staat op een laag pitje, vandaar. Wat ik zoal uitspook de laatste tijd? We hebben een dikke claim bij de verzekering neergelegd en toen ik dacht dat ik een brief kreeg met van “hier is je geld” was het alleen maar een “we hebben je aanvraag in behandeling genomen”. Wordt vervolgd. Verder was er een vrijgezellenfeestje en is deze week de bruiloft zelf. Ik heb geen strippenkaarten meer nodig, want ik OV-chip. Ik ben wel de enige in heel Utrecht geloof ik, want de buschauffeurs kijken me aan van “wat doet die nou?”. Laat ze maar kijken. Gisteren ging ik naar een strandfeestje, gewoon in Utrecht zelf, lekker even dansjes doen. Vandaag hebben we het dak van de aanbouw schoongemaakt en ook het espressoapparaat moest eraan geloven. Tot mijn ellebogen in de koffiedrek. En ondertussen werk ik weer een beetje (deze week 5 uur per dag) en speel ik FarmVille. En ik mag me weer melden in het ziekenhuis. Uiteraard.

Zo. Iedereen weer op de hoogte!

Zeik op unne riek

Ik overweeg serieus om in Brabant-land te gaan wonen, want alles is daar gewoon veel makkelijker. Zo heb ik het boekje “Zeik op unne riek” gekregen, waarin het Brabants als taal voor de zakenman in de 21 eeuw gepromoot wordt. En ik moet toegeven, het zou het allemaal veel duidelijker maken.

Waar wij zeggen “De door u aangeleverde kostenopstelling roept bij ons nogal wat vraagtekens op”, zegt de Brabanste zakenman “Veuls te duur!”.

Duidelijk toch! Welluk?

Nu alleen de foto’s nog

Floep! En toen was ik weer thuis!

(Nu al? Ja dinsdag al, en niet eens vanwege medische redenen. Maar dat verhaal komt nog wel. De foto’s komen niet. Ja een paar. Want eerst had ik drie camera’s, nu nog maar twee. En ik had ook een iPhone. En nu niet meer. En dat was allemaal dusdanig vervelend dat we wat eerder naar huis gingen.)

Wat wel onwijs leuk is, is wanneer het de hele dag 30 graden is. En ook onwijs leuk is snorkelen en vissen op de vlucht jagen die in je voeten happen. En met je eigen bootje keihard rond het eiland varen. En hier en daar dan in de zee springen. En bbq-en en heel veel olijven en feta eten en de hele dag door aan het zwembad hangen en boeken lezen (in drie dagen de drie Stieg Larsons erdoorheen gejaagd) en een beetje over het eiland scheuren (links, iek) met La Roux op de speakers. En, en, en, dat was allemaal te gek!

(Dus hoewel het wat onverwacht eindigde, was het stiekem een heerlijke vakantie!)