Ooit in een ver verleden huurde ik From Dusk Till Dawn niet wetende dat het een van de meest bizarre film zou worden die ik ooit heb gezien. Het begon allemaal heel lieflijk, maar eindigt in een drama vol vampieren. Anyway, dat is bekend. Van de hele film bleef me een zinnetje bij, het zinnetje dat hier boven in het plaatje staat.

“I know that I have put you through hell, and I know that I have been one rough pecker. But from here on, you are all in my coolbook.”

(Sindsdien is coolbook in vele vormen gebruikt. Een vriendinnetje en ik gebruiken het te pas en te onpas bij mensen die we tegen kwamen “you’re in my coolbook!”, maar al snel werd dat vervangen door “Climb that mountain”, “Call the lawyer!” en nog meer van dat soort onzin.)

Coolbook bleef echter wel. Het werd de verzamelnaam voor allerlei dagboekachtige perikelen met boekjes vol met quotes, doodles, schrijfsels enzovoorts. Totdat ergens in de zomer van 2003 ik het licht zag en via een aantal sites geïnspireerd werd om weer eens actief met journalling aan de slag te gaan. Ik kocht een leeg boek bij de witte boekenwinkel, een zooitje pennen en potloden, vond een polaroid camera via internet en duikelde de oude aquarelpotloden set op die ik van wijlen opa geërfd heb. Binnen een jaar had ik een boek vol herinneringen. Deel twee volgende en inmiddels zit ik in deel drie.

Ergens in die periode begon ik het helemaal te overdrijven, kocht meerdere boeken over knip-en-plak technieken en ik wilde het allemaal steeds mooier maken. Een art journal, dat was toch wel het hoogste dat ik kon bereiken. Van vriendje kreeg ik wel de opmerking dat ik de enige persoon was die hij kende die naar een hobbywinkel ging, maar ik negeerde het vieze woord (hobby) en ging gewoon door.

De redding kwam in de vorm van “How to make a journal of Your Life“. Een heel simpel, klein boekje over terug naar de basis. Misschien ging het daar niet over, maar het was wel een soort van openbaring. Alle moeilijke boeken gingen de kast in en het was terug naar de basis: tekenen! Ik dacht dat ik het niet kon, maar dat is onzin. Heb je ooit een kind dat een vel papier en een berg gekleurde krijtje voor zijn neus krijgt horen zeggen “Nee dank je, ik kan niet tekenen?”. Nou dan!

Bovenstaand boekje vertelt het heel simpel: je kunt wel tekenen, je moet het alleen anders zien. In je leven zie je bijvoorbeeld zo veel stoelen, dat je echt niet allemaal kunt onthouden hoe die er uit zien. Dus maak je een soort globale stoel in je hoofd waar alle stoelen in passen. Als iemand dan zeg “Teken eens een stoel”, probeer je het symbool stoel te tekenen, maar dat wordt niks. Logisch! Zodra je gaat zitten, rustig een bepaalde stoel eens goed bekijkt en dan aan de slag gaat, zul je zien dat het helemaal niet zo moeilijk is.

Dat betekende de ommekeer, coolbook werd weer simpel, zoals ik ooit begonnen was. Een leeg boek, wat pennen en potloden en die camera, die bleef natuurlijk.

Ik bleef wel zoeken, naar een iets om alle dingen die ik leuk vind te combineren. Als je dan bij een internetcommunicatiebureau werkt, bestaat dat iets al snel uit het combineren van papieren coolbook met een digitaal coolbook. Webloggen dus. Het leek me te gek, maar ook vreselijk eng. Waar schrijf je dan over, hoe werkt zoiets überhaupt technisch gezien en wat zijn de reacties?

Gelukkig valt het mee! Ik schrijf me suf, maar verder is coolbook toch vooral klein en onbekend (en onbegrepen), vooral voor vrienden en familie, want de drang om iets uit te dragen heb ik verder niet. Het is gewoon – ik durf het bijna niet te zeggen – een hobby. Poe! Dat is er uit!